Ben jij lief?
－ of laat je over je heen lopen?
Hij loopt de ruimte binnen en ik voel het meteen.
Schouders recht, z'n kin iets omhoog. en zijn tred zelfverzekerd. Ik zie een man die weet wat hij wil, doelgericht en besluitvaardig. Schouders eronder en dóór.
Zo als een man hoort te zijn,.
Denkt ie!
Rechtdoor erop af, zonder getwijfel of gewiebel.
Vooral niet voelen.
Veel mannen zijn opgevoed met niet zeuren, doorgaan, sterk zijn. Wat als dit een generatie oude overlevingsstrategie is? Wat als je lief, te lief, stout en te stout opstelt? Waarvoor ben je systemisch echt bang?
Tussen hard en hart
Onder zijn vastberaden tred woont een ander verhaal, wat in De wasstraat voor De Ziel langzaam . . . heel lang-zaam te voorschijn komt.
Zijn binnenkant blijkt geen marsmuziek maar een wiegelied.
Daar woont een hart wat zacht is.
Lief zelfs.
Ogen die zien wie moe is.
Handen die opvangen als de ander valt. Die de vaatwasser nog even vult, terwijl niemand erom vraagt.
Eigenlijk is hij medemenselijkheid op pootjes.
Maar de wereld beloont dat met de woorden als "mietje of watje".
De systemische tweestrijd
In hem wonen deze 2 uitersten. Elk hun eigen eiland. Hardheid en Liefde. Met een gapend gat in het midden.
Zijn systeem heeft nooit geleerd dat 't samen mag bestaan. Liefde en trauma gutsen met golven door zijn aderen. Beide eilanden verstevigend.
Hij wil beschermen, al weet ie niet goed wie of wat.
Zichzelf of toch de ander. En wie komt eerst?
Als hij vanuit zijn zachte binnenkant reageert -vanuit die zorgende liefde voor zijn vrouw- dan gebeurt er iets pijnlijks in hun relatie.
Hoe meer hij verzacht, hoe giftiger zij wordt.
Zijn zachtheid activeert haar hardheid.
Alsof systemen elkaar feilloos vinden in hun bekende dans.
Geen systemische sukkel, maar een loyale lieverd
"Sukkel," noemt hij zichzelf regelmatig omdat hij " weer " over zich heen laat lopen wanneer hij "weer" geen begrip heeft, omdat hij " weer" de sfeer aan het redden is.
Systemisch gezien zie ik alleen slechts een oude trouw. Vooral geen sukkel.
Wel een worsteling. Hoogste tijd om de brug te leren bouwen tussen zijn innerlijke eilanden.
Hij leerde: "als ik sterk ben dan val ik niet uit de boot. Dan heb ik mijn plek en hoor ik erbij".
Dit is waarom hij binnenkomt met energie groter dan hijzelf.
Hondstrouw aan een oud patroon waarin liefde ontvangen of geven gelijk is aan dragen wat te zwaar is.
Stevig zijn en doelgericht handelen loert altijd aan de oppervlakte, maar...
Hoe trauma en liefde elkaar triggeren tot leren
Zijn vrouw en vooral zijn eigen lijf weten beter.
Die zoeken de balans tussen kracht en kwetsbaarheid. Tussen grenzen en geven.
Het universum nodigt hem uit de innerlijke brug te bouwen.
Hij mag leren "Ik sta hier" en "ik voel jou".
Niet meer en niet minder.
Precies daar zit -onder de oppervlakte- de eerste plank van de brug.
Want vanuit hardheid voelt ie zich schuldig en vanuit liefde heeft hij een gevoel van verlies.
Zijn lijf is moe van het pendelen. Doodmoe van alsmaar schipperen.
Hij mag leren te verbinden tussen strak rechtop en grenzeloos zacht in plaats van kiezen tussen hard en zacht.
De wasstraat maakt het zichtbaar
We lopen door De Wasstraat van De Ziel en leren dat liefde begrenzing mag zijn.
Dat (zelf)zorg geen verloochening is.
Dat je jezelf op de eerste plaats mag zetten zonder je hart thuis te laten.
Dat je vrouw geen vijand is, maar een liefdevolle spiegel op je pad.
Dat doelgericht en medemenselijkheid op pootjes je geen sukkel maakt, maar een man met benen onder z'n gat.
Zo ontdekt hij, dat kracht en zachtheid in zijn lijf samen kunnen leven als broers.
Hij loopt de laatste sessie mijn kantoor uit.
Stevig en nog steeds, en klaar om weer de directeur te zijn.
Hier en daar is zijn roer voorzichtig om: "de anderen mogen eerst even aan mijn nieuwe ik wennen en ik ook," zegt ie met een knipoog.
De 'heisessies' vervangt hij door uitjes voor al het personeel.
Iets met 'samen doen' en als afsluiter thuis eten bij hem en zijn gezin.
Waarom zijn grenzen zo moeilijk als zorgzaamheid nummer één is?
Hoe lang wil jij nog sterk blijven voor iedereen, behalve voor jezelf?
Misschien is het tijd om juist níet nog harder je best te doen.
De Wasstraat van de Ziel wacht niet op perfecte mensen.
Alleen op moedige.
👉👉De wasstraat van de ziel👈👈
We ontmoeten je graag,
Rijna (en ook Bodo)
