Als je hart niet meer naar je luistert

“Als ik niet naar m’n hart luister, luistert m’n hart niet meer naar mij.”

Die zin kwam niet uit een zelfhulpboek. Die kwam uit een lijf dat hard op de rem trapte. Keihard!

Het ziekenhuis in. Broken heart syndrome. Geen metafoor, wel een medische diagnose. Da's nog eens een wake-up call! En nog eerlijker is: dit was het moment waarop wegkijken niet meer lukte.

Hoe Gertrud haar hart heelde? Soppen met keihard overleven! Kijk, luister, lees en huiver in deze casus familieopstellingen hoe opstellingen haar daarbij hielpen. Van wie of wat wil jij leren te houden?

Over jezelf wegcijferen - over altijd ruimte maken

Gertrud was jarenlang meester in meegolven. Met iedereen. Altijd ruimte maken, altijd een bordje extra op tafel. Holding space tot ze erbij neerviel. En niemand die met haar meebewoog. Niet omdat anderen zo slecht waren, maar omdat zij zichzelf niet belangrijk genoeg vond om te blijven staan.

Dat patroon begon niet gisteren. Dat begon vroeger, toen gevoelens werden weggezet als aanstellerij. “Pak jezelf eens bij je grote neus.” Laadje dicht. Slot erop. Sleutel weg.

Tien laadjes. Allemaal dicht. Geen nieuwsgierigheid meer. Geen woede, geen verdriet, geen verlangen. Keurig. Correct. Onberispelijk. En morsdood vanbinnen.

Wat is veilig zijn?

Na haar hartinfarct wist ze één ding zeker: zo verder leven is geen optie. Toen ze mij hoorde spreken, voelde ze zich veilig. En dat was nieuw. Zeker bij een man. Veilig genoeg om te stoppen met strijden.

Veilig genoeg om iets radicaals te doen: proberen te houden van wat er is. Van zichzelf. Van haar ouders. Van haar verhaal. Niet omdat het allemaal mooi was, maar omdat het van haar is.

Opstellingen geen wellness

Het traject De Wasstraat voor de Ziel was geen wellness. Ze keek er elke keer tegenop. Het ging door haar heen als een waas. En daarna moest ze alleen zijn. Wonden likken. Bijslapen. Integreren. Dit is geen quick fix. Dit is diepwerk.

Wat het haar bracht? Minder chagrijnig, zegt ze. Fijn voor de buitenwereld. Maar belangrijker: ze ziet zichzelf staan. En ze voelt zichzelf staan. Ze laat zich niet meer aan de kant duwen. Niet meer leegtrekken. Niet meer dichtslibben.

Je ziel dotteren

Als je jezelf te lang inhoudt, slibt de aorta van je ziel dicht. Dan stroomt het leven niet meer. In dit traject is er iets opengegaan. Alsof haar ziel gedotterd is. De doorbloeding is terug.

Ze geeft het traject een 9. Geen 10. Niet meer pleasen. Niet meer overcompenseren. Kritisch blijven. Nieuwsgierig blijven. Want wie alles al een 10 geeft, hoeft nergens meer naartoe.

Van grauw naar licht

Wat mij het meest raakte? Dat het weer levend licht werd. Minder asgrauw. Meer lach. Meer leven. En ja, we hebben ook vreselijk gelachen. Dat hoort erbij als het echt is.

Dit is wat er kan gebeuren als je stopt met wegblijven bij jezelf.
En begint met luisteren. Echt luisteren.