Waar zwijgen niet langer beschermt

Waar zwijgen niet langer beschermt

Ze zit al 20 minuten op mijn plee te snotteren.
Doet keurig wat ik vraag, lacht braaf en voelt "een beetje".
Elke sessie schuurt langs de rand.
Bang dat haar kaartenhuis instort met het echte voelwerk. 

Strak in het mantelpak. Blond tot in de puntjes, mascara als schild. Van buiten een ongenaakbare vrouw met ballen. Van binnen kleeft dat ene donkere geheim als pasta aan haar ziel. Angst voedt haar persoonlijkheid met 'aan staan'.

De buitenkant glimt als de mooiste auto in de showroom. De hoogste functie, het hoogste salaris en buitenlandse reisjes. Alles kan harder en beter. Dagelijks snoert ze op deze manier haar binnenkant. 

Het is een verslaving die niemand ziet, maar kost meer tijd, geld en moeite dan roken. Vraagt continue investering. Heel veel investering. En opoffering. Wegcijferen.

Waar zwijgen niet langer beschermt, begint heling: een indringend verhaal over seksueel trauma, grenzen stellen en vrouwelijk leiderschap van binnenuit.

Ik voel de hermetisch gesloten oesterklep. Het is wikken, wegen en millimeter werk. Elke stap doserend laten landen. Niet te snel, niet te soft. Ik ben geneigd te duwen, want ik ken de safety lifeline. Mijn ziel roept steeds: " Rustig aan, haar ziel heeft haar eigen tempo."

Gevlucht

Nu is ze letterlijk gevlucht. Deur op slot. Ze stort in. Alleen op de plee. Snot, tranen en lange uithalen. Achter haar showroom polish ontstaat ineens ruimte. 

Ik zit aan de andere kant, ik blijf en ga nergens heen. Het mijden in haar kalmeert. Ik voel haar leunen met de deur ertussen. Ze moppert, lacht en scheldt mij de huid vol. 

Verliest haar masker

Niks knap, niets sterk. Slechts een vrouw met imperfectie. Eindelijk opent de deur. Dit is point of no return! Opnieuw wil ze vluchten en ze heeft haar tas al in de aanslag. Even Fatsoenerend make-uppen!
Ik blokkeer de uitgang:" Het kan alleen met deze tranen."

Aarzelend en trillend kiest ze. Fluisterend, eerlijk, rauw neemt de ziel het woord. Het is híér veilig, maar dat kent ze niet. Het échte traject begint. Zij opent haar beerput. Ze zegt vier zinnen en het valt stil.

"De zakenreis was een hel" zegt ze. "Mijn mannelijke collega deed hetzelfde als mijn oom. Zijn hand verdween in mijn broekje. Ik ben machteloos."

Inner walk of fame

Vanaf nu is het ademen, aankijken, oefenen en kiezen voor haarzelf. Zweet in de pantynaad en hartkloppingen in de keel als ze “nee!” zegt. Verboden en bevrijdend: "Ik kies voor mij."

Stiekem groeit haar zelfvertrouwen. Stapje voor stapje komt ze met minder plamuur. Alleen hier hoor, want hier is het veilig om je lelijke zelf te zijn. 

Ze probeert zonder masker naar het werk te gaan. "Ik word gewoon vrolijk als jij binnenkomt" zegt de directiesecretaresse op een dag. Blozend voelt ze haar binnenkant verschuiven. Ze wordt gezien, óók zonder pantser en loopt haar inner walk of fame.

Paniek als poortwachter

Dan komt de onvermijdelijke test. Het gesprek met de vertrouwenspersoon. Totale paniek als poortwachter. Alles draait 180 graden terug achteruit. Slapeloze nachten, angstzweet, oude stemmen en tegelijk weet ze: "nooit meer!"

Hulplijntje met twee extra sessies, paniek eruit en ruggengraat erin. Ze vraagt een gesprek aan met de directeur. Met knikkende knieën stapt ze binnen. Ze vertelt... niet sterk, niet stoer maar rauw en au. De directeur is stil, zichtbaar geraakt en zucht. Alles gaat in sneltreinvaart. De collega wordt geroepen, hoor en wederhoor volgt. Hij wordt op non-actief gesteld en ontslag volgt.

Macht is verschoven

De directeur tikt op haar deur: "even overleg graag". "Tuurlijk" glimlacht ze. "Wie reist er de volgende trip met jou mee?" Zo gaat het nu al twee jaar.

Zij en haar ziel zijn beschermd door duidelijke afspraken. Precies daar verschuift het systemisch: Het stoere plaatje met ballen aan de buitenkant, is nu een powerhouse op hakken geworden!

Door De Wasstraat voor de Ziel" ging zij van keurig overleven achter plamuur en prestatiedrang naar bezield voelen, kiezen en begrenzen. Veilig in haar lijf en leven wordt ze nu gehoord en gezien.

Geen façade meer

Je hebt geleerd sterk te zijn. Misschien is het tijd om niet langer alles te dragen. De systemische wasstraat is voor vrouwen die lijden. Dragen en lijden. 

Hoe lang blijf je zwijgend netjes functioneren? Je hoeft niks te bewijzen. Je bent gewoon welkom als je klaar bent met overleven.  

👉 Durf je . . . durf jij te kiezen voor je droomleven met 90% succesgarantie? 👈

We ontmoeten je graag,
Rijna (en ook Bodo)