Hoe harder je je ouders wegduwt
Hoe harder je je ouders wegduwt
－hoe dieper ze in je systeem kruipen.
Sommige mensen denken dat ze vrij zijn, terwijl ze innerlijk vastgeketend klem zitten.
Danny was ook zo iemand.
Niet “even een dipje” of zo van dit is zijn moment eventjes niet. Hij lag in zijn slaap te schelden!
Zijn systeem stond permanent in de survival stand. Zóveel onverwerkt trauma is geen stress meer — dat is een zenuwstelsel dat nergens heen kan met de aangerichte schade.
Hele gesprekken . . . in zijn hoofd dan
Hij kwam binnen als een man die los leek van zijn verleden, maar in werkelijkheid nergens grond onder zijn voeten voelde. Zweverig. Veel verdriet. Pijn in zijn hart. Nauwelijks zelfvertrouwen.
En vooral: niet durven zeggen waar het écht over gaat. Ja in zijn hoofd voerde hij hele gesprekken, maar in het echie trok hij de keutel in. Dat zie ik trouwens veel introverte mensen doen. Tot de druk te hoog werd . . . en hij ontplofte.
Rationeel en met een flinke wilskracht erbij (hey je bent een man met ballen toch?) had hij “besloten” de banden te verbreken met de ouder die hem beschadigde i.p.v. goed voor hem zorgde. Klinkt sterk toch? Misschien wel stoer!
Tot zo ver boven de oppervlakte.
Onder de oppervlakte werkt het anders
In je onderbewustzijn richten ratio en wilskracht vaak meer schade aan dan je eerst in de gaten hebt.
Eerst denk je: Ha dat lukt en je voelt je een topper, maar wat je niet in de gaten hebt is dat je een boemerang keihard hebt weggegooid. Precies op jouw vreugdevolle hoogtepunt als de boemerang uit het zicht verdwijnt, begint het een bocht te maken.
Onder de oppervlakte op de diepte van hart & ziel maken je ouders blijvend deel van je uit en soms is het een hele kunst om van ze te houden.
Hoe harder je je ouders innerlijk wegduwt, hoe dieper ze in je systeem verankerd raken. Niet omdat zij iets doen — maar omdat je je ouders simpelweg niet uit je systeem kunt verwijderen. Da's systemische wetmatigheid en geen mening.
Waar echte systemische beweging begint
De echte beweging begint pas wanneer je stopt met vechten tegen wat is.
In De Wasstraat voor de Ziel ging Danny door precies dat proces. Confronterend en alles behalve zweverig gedoe. Hij ontdekte hoe zijn verleden hem nog steeds bestuurde — en hoe hij dat kon doorbreken zonder zichzelf af te snijden.
Het resultaat? Een andere man!
Dat is niet mijn mening, maar het zijn zijn eigen letterlijke woorden.
Geen angst meer dingen te zeggen. Wat zijn intuïtie hem ingeeft, komt er nu meteen uit — helder, vriendelijk, zonder explosie. Hij is open. Warm. Ontspannen. Dicht bij zichzelf. In contact. In regie.
Zijn leven ging van een 7 naar een dikke 9.
Het traject krijgt van hem een 9.
En zijn nachten zijn weer van hem.
Wat is echt van jou?
Zijn jouw nachten ook niet van jou?
Denk jij dat je “gewoon zo bent” — maar wet je diep vanbinnen dat je vastzit?
Dan is het tijd.
Dan is het écht tijd.
Dan is De Wasstraat voor de Ziel jouw volgende stap.
Trauma lost niet op met denken.
Niet met afstand nemen.
Maar met systemisch werk dat raakt waar het moet.
Bel me. Gaan we aan de slag.
Met liefde,
Bodo (en ook Rijna)