De vrouw die nooit iets deed

De vrouw die nooit iets deed

Mijn lijf verraad het al: ik besta letterlijk uit overvloed.
Niet door de vele patatten maar door mijn vrouwenlijn.
Het is niet het Insta-soort overvloed, maar de taaie variant.
Altijd genoeg: genoeg soep in de pan en genoeg stoelen aan tafel.
Genoeg handen om op te vangen als iets dreigt te vallen.

Mocht het echt nodig, schoof ik er gewoon iemand bij.
Soms voor een avond, soms voor maanden.
Overvloed was geen luxe; het was een houding.
Als het beeld " de vrouw die nooit iets deed" in Zaragoza Spanje.

Je gaat toch geen diploma halen?

Om daarna thuis te gaan zitten niksen?
Deze puberteitsvraag startte een jarenlange zoektocht.
"Wil ik de zoveelste thuisblijfmoeder zijn?"

Precies hier begon mijn worsteling.
Hoe deel je vanuit veel, zonder jezelf kwijt te raken?
Hoe blijf je staan als alles in jou zegt: "geef maar, regel maar, los het op!"

Om je vrouwenlijn te volgen

In mijn familie werd er door vele vrouwen gepoetst, gezorgd, gezwegen.
De schouders eronder én door; met liefde: zeker!
Maar ook met doornen, want laat ik eerlijk zijn.
Het levenspad is niet alleen rozengeur en koekjes bij de thee.

Er waren verliezen, veel en rauw, ziekte, stil verdriet.
Momenten waarop overvloed meer voelt als vloek dan zegen. 

Als overvloed zwaar wordt

Ik heb het geprobeerd, hoor.
Mij voegen, mij schikken.
Voor het eerst toen onze zoon werd geboren.
Later opnieuw na verlies van werk.
Steeds dacht ik: "This is it! Hier hoor ik dan!" 

Mijn lijf en intuïtie zeiden iets anders.
Mijn adem stokte en mijn stem werd ieler.
Mijn lijf zat klem.

Uiteindelijk besefte ik wat deze vrouwen mij écht hadden doorgegeven.
Niet alleen zorgen: juist niet!
Maar . . . praten waar het moet.
Zwijgen als woorden teveel zijn.
Blijven ademen, zelfs als het leven je bij de strot grijpt.

Mijn moeder leerde het mij.
Haar moeder gaf het haar en oma leerde het van haar moeder.
Rotsvast vertrouwen op God en zijn geleide rails.
Niet als 'oplossingsautomaat', maar dragende onderstroom.

Het komt altijd goed.
Anders dan je wilt of later dan je hoopt.
Soms zie je het pas als je achterom kijkt.

Het voelt best eenzaam

Als coach en pleegmoeder hoor je dagelijks verhalen
Over tekort, gemis en pijn. Ergens raakt het mijn overvloed.

Niet omdat ik hetzelfde heb meegemaakt maar omdat ik steeds weer voel: "overvloed vraagt verantwoordelijkheid."
Het vraagt afstemming en grenzen.
Ik kan niet voor je dragen.
Ik hóéf niet alles en iedereen te dragen.

Dát...dat was misschien wel mijn grootste les.
Wat ik kreeg, mag stromen.
Niet ongefilterd. Niet ten koste van mezelf.
Overvloed wil doorgegeven worden.
Schoon en helder, zonder systeemvuil eraan vast.

De wasstraat van de ziel

Precies dáárvoor bestaat de wasstraat van de ziel.
Om te reinigen wat je draagt dat niet van jou is.
Om los te laten wat ooit hielp, maar nu knelt.
Om vrij te delen, zonder jezelf te verliezen.
Voel je dat dit resoneert?
Dan is het tijd om in te stappen.
Klik op:

👉 De wasstraat van de ziel 👈

We ontmoeten je graag,
Rijna (en Bodo)